Pistola intelixente

Unha empresa estadounidense desenvolveu unha pistola de alta tecnoloxía que, segundo os seus creadores, podería contribuír a frear a violencia xa que só permite que o seu dono apértelle o gatillo.

Trátase da pistola de Armatix, que se parece ao arma de James Bond, que só dispara cando el empúñaa, grazas a un sofisticado sistema de identificación de pegadas dactilares.

Neste caso o sistema intelixente desta pistola reside nun reloxo de pulsera personalizado sen o cal a pistola convértese nun anaco inservible de metal. Un sinal inalámbrica activa na pistola unha luz verde que indica que se pode disparar. A luz vermella acéndese cando o arma está bloqueada.

Segundo o sitio web da empresa, o arma desactívase automáticamente si é roubada por un intruso ou si quítanlla das mans ao seu propietario.

A pistola forma parte dun proxecto que busca soluciones tecnoloxías para reducir o número de mortes e lesións debido ao uso indebido de armas de lume en Estados Unidos. Segundo as estatísticas, en EE.UU. unha media de 20 nenos sofren feridas de balas cada día, mentres que un terzo dos casos resultan letais. O proxecto conta cun financiamento dun millón de dólares

Manto de invisibilidade

No marco da conferencia de Tecnoloxía, Entretenimiento e Deseño (TED), celebrada nos Anxos, EE.UU., Zhang presentou aos seus colegas un 'bloque de invisibilidad' formado por dúas pezas de cristais ópticos de calcita, capaces de camuflarse a si mesmas e ao obxecto ao que cobren. A calcita reflicte a luz e suprime as proxeccións de sombras ao redor do obxecto, logrando así un efecto de invisibilidade

O profesor dixo que creou o dispositivo de invisibilidad "só por diversión". "Espero que este ensaio demostre que as ferramentas simples ás veces cumpren importantes funcións que antes requirían métodos complicados", admitiu Zhang.

Segundo o científico, actualmente a súa investigación está nunha etapa inicial e o seu equipo aínda está traballando en crear prototipos máis grandes e máis útiles do bloque. "De momento, isto é o mellor que podemos ofrecer. Aínda nos queda un longo camiño por percorrer antes de que se poida aplicar este descubrimento na práctica?, sinalou.

Con todo, este truco 'máxico' xa espertou un gran interese entre os militares, que creen que este invento ten un potencial moi grande e permitiría, por exemplo, converter aeronaves de guerra en invisibles para os radares inimigos

A máquina do tempo

Ali Razeghi rexistrou "a máquina para viaxar no tempo Aryayek" no Centro estatal de Invencións Estratéxicas de Irán. Segundo o inventor, a máquina do tempo funciona a base dunha serie de complexos algoritmos que permiten "predecir de cinco a oito anos de vida futura dun individuo cunha precisión do 98%".

Razeghi, de 27 anos, explica que, tras someter ao usuario a un escaneado táctil, a súa máquina analiza os datos e imprime un informe sobre o futuro da persoa.

O inventor, que é director gerente do Centro de Invencións Estratéxicos, conta con 179 patentes baixo o seu nome. "Estiven traballando neste proxecto durante os últimos 10 anos", asegura.

O enxeño é do tamaño dunha computadora persoal e -segundo Razeghi- pode predecir os detalles dos próximos 5-8 anos da vida dos seus usuarios. "Non lle levará ao futuro: traerallo a vostede", sinala 

Os espermatozoides poden facer calculos complexos

Un equipo científico internacional liderado polo español Luís Álvarez e ligado ao Instituto Max Planck alemán descubriu que os espermatozoides son capaces de realizar cálculos complexos.

O equipo do Centro Europeo de Estudos e Investigación Avanzados (Caesar, polas súas siglas en inglés) de Bonn determinou que cando o óvulo libera atrayentes que modifican a concentración de calcio no interior dos espermatozoides, estes non reaccionan á concentración en si, senón aos cambios que se producen nesta.

"O que miden son as taxas de cambio ao longo do tempo, é dicir, como de rápido ou de lento cambia a concentración de calcio que entra na célula do exterior. En linguaxe matemática, o que fan é calcular a derivada temporal", precisou nunha entrevista a Efe o científico español.

Así, "en función do valor da taxa de cambio, alteran a forma en que moven a cola e cambian de dirección, noutras palabras, o 'timón' dos espermatozoides móvese ao son da velocidade de cambio do calcio".

Ao mesmo tempo e "a título anecdótico" indicou que "cabería resaltar que o pai do cálculo diferencial (xa sexa Isaac Newton ou Gottfried Leibniz) aínda é unha cuestión de debate".

Por outra banda, Álvarez precisou que "os espermatozoides, como moitas outras células, calculan multitude de parámetros".

O fenómeno descuberto polo equipo de científicos foi observado polo momento únicamente en esperma de varias especies marítimas.

"É por iso que estamos aínda realizando esforzos para coñecer o espectro de especies que se comportan deste xeito" e, polo tanto, si este fenómeno esténdese tamén ao esperma humano.

Por outra banda, Álvarez destacou que "o mecanismo que move a cola do espermatozoide foi conservado ao longo da evolución e atópase en diferentes tipos de células do corpo humano".

Neste sentido, "é probable que estes cilios posúan estratexias similares á do espermatozoide para axustar o seu movemento como resposta a sinais", sinalou.

Entre outras funcións, "limpan as nosas vías respiratorias empuxando a suciedad cara ao exterior, determinan que o noso corazón estea á esquerda e non á dereita durante o desenvolvemento do embrión ou empuxan o óvulo desde as trompas ata o útero".

O estudo suscita que ao existir outras sustancias mensajeras que controlan as funcións celulares, sería posible concluír que as células en xeral son capaces de realizar cálculos químicos complexos con estes outros mensajeros intracelulares.

"A física cuántica demostra que hai vida logo da morte"

Hai vida logo da morte, e a morte é unha ilusión creada pola nosa conciencia. Un científico estadounidense atopou probas desta teoría na física cuántica.

"Creemos que a vida é só a actividade do carbono e unha mestura de moléculas; vivimos un tempo e despois podrecémosnos/podrecémonos baixo terra", escribiu o doutor en medicina Robert Lanza, citado polo diario británico 'Daily Mail'.

Este profesor da Escola de Medicina da Universidade Wake Forest de Carolina do Norte argumentó que os humanos creemos na morte porque nos ensinaron a crer que morremos"; é dicir, a nosa conciencia asocia a vida co corpo, e sabemos que o corpo morre.

A súa teoría, denominada 'biocentrismo' ou 'universo da biocéntrica', explica que a morte non pode ser tan terminal como creemos. Segundo esta teoría, a biología e a vida orixinan a realidade e o universo, e non á inversa.

Diso despréndese que a conciencia determina a forma e o tamaño dos obxectos do universo.

Para dar un exemplo, Lanza céntrase en como percibimos o mundo que nos rodea. Unha persoa ve o ceo azul e dinlle que esa cor é o 'azul', "pero pódense cambiar as células do seu cerebro para que vexa o ceo de cor verde ou vermello".

A nosa conciencia dá sentido ao mundo e pode ser alterada para cambiar a nosa interpretación. Desde o punto de vista da biocéntrica, o espazo e o tempo non se comportan de xeito tan ríxido nin tan rápida como nos presenta a nosa conciencia.

Si aceptamos a teoría de que o espazo e o tempo simplemente son 'ferramentas da nosa mente', entón a morte e a idea da inmortalidad existen nun mundo sen límites espaciais nin lineales.

Os físicos teóricos creen que hai unha cantidade infinita de universos nos que diversas variacións de persoas e situacións existen e ocorren simultáneamente.

Lanza afirma que todo o que pode suceder sucede nalgún momento en todos estes 'multiversos' (os múltiples universos posibles), o que significa que a morte non pode existir "nun sentido real".

Segundo Lanza, que participou nos primeiros experimentos de clonación, cando morremos a nosa vida convértese nunha "flor perenne que volve florecer no multiverso".

Para corroborar a súa teoría, o científico citou un experimento coñecido como 'experimento da dobre rendija', que demostra que a percepción humana participa no comportamento da materia e a enerxía.

Descobren que en Saturno a auga chove desde os aneis

Un estudo realizado pola Universidade de Leicester (Reino Unido), detectou que a auga que existe na atmosfera de Saturno procede dos seus aneis, desde onde cae como choiva. Na investigación, financiado pola NASA e publicado en Nature, determinouse tamén que este líquido flúe por moitas máis zonas do planeta das que se cría e, ademais, que inflúe na composición, a estrutura e a temperatura da atmosfera. Saturno é o primeiro planeta en mostrar unha interacción significativa entre a súa atmosfera e o seu sistema de aneis O autor principal do estudo, James Ou'Donoghue, sinalou que "saturno é o primeiro planeta en mostrar unha interacción significativa entre a súa atmosfera e o seu sistema de aneis". Segundo explicou, "o principal efecto da choiva que cae dos aneis é que actúa para 'apagar' a ionosfera de Saturno". "Noutras palabras, esta choiva reduce as densidades de electróns nas rexións nas que cae", apuntou. Ou'Donoghue explicou que este efecto na densidad de electróns é importante porque explica por que, durante moitas décadas, as observacións detectaron densidades inusualmente baixas en certas latitudes de Saturno. O estudo tamén axuda aos científicos a entender mellor a orixe e evolución do sistema de aneis de Saturno e os cambios na atmosfera do planeta. "Un importante motor da contorna e o clima da ionosfera de Saturno, a través de vastas extensións do planeta, son partículas dos aneis situados a 200.000 quilómetros", explicou outro dos autores do traballo, Kevin Baines. A principios de 1980, as imaxes da nave Voyager da NASA mostraban de dúas a tres bandas escuras en Saturno e os científicos teorizaron que a auga podería caer nelas desde os aneis. Esas bandas non se volveron a ver ata o ano 2011. Agora, as observacións realizadas co telescopio Keck II (Hawai), demostraron esa interacción entre os aneis de Saturno e a ionosfera.

Internet de alta velocidade nos avions

Os pasaxeiros dos voos transoceánicos terán a posibilidade de contar con Internet de alta velocidade, unha realidade que se fai cada vez máis próxima.

Isto lograrase grazas a que un dispositivo satelital será lanzado ao espazo. Desde aquela ubicación emitirá sinais máis fortes e mellor dirixidas.

Na actualidade só pódese conseguir o wifi aéreo en tan só o 40% das aerolíneas estadounidenses e canadienses. Este ademais non é de gran velocidade, ten zonas mortas, ten alto prezo e só é pago polo 5% dos viaxeiros.

O Internet satelital non conta con estes problemas, ademais, vén acompañado dunha considerable redución de prezo. Espérase que os traballos permitan ter ao primeiro equipo no espazo para o 2015.